Gisteren beloofde ik je deze maand mee op reis te nemen…een jaartje terug in de tijd naar
Amerika. Ik ga je meenemen naar prachtige plekjes in de natuur en bijzondere krachtplekken. Maar…we beginnen op een wat ongewone plek voor een reis: een gevangenis in Texas.
Een jaar geleden stapten we ‘s morgens vroeg in de auto vanaf het hotel naar de gevangenis. Wie mij kent, weet dat ik absoluut geen ochtendmens ben en om half achter bij een gevangenis voor de deur staan is dan ook nogal een uitdaging voor mij, maar gelukkig liep mijn biologische klok nog redelijk op Nederlandse tijd en dat maakte het een heel klein beetje beter.
Terwijl we naar buiten stapte bij het hotel was de lucht dreigend donker. Het regende en toch was het heel erg warm en benauwd. We zeiden tegen elkaar: ik kan me wel voorstellen dat je hier tornado’s hebt. We hadden even de ‘tornado warning’ gemist en gelukkig maar.
Ergens vond ik die regen wel grappig, want we hadden anderhalf jaar ervoor ook een bezoekje bezocht aan mijn pen pal Max en toen hadden we vrij koel weer meegebracht. Althans voor Texaanse begrippen. Ik kan helemaal niet tegen warmte en was blij met het ‘normale’ weer, maar Max zat in een dik shirt kou te lijden. Als hij zich niet zo bezorgd had gemaakt over of we veilig aan zouden komen, had hij er misschien om kunnen lachen dat het weer van dat rare weer was.
Terwijl we door de donkere dreigende lucht reden en de bliksem in de verte naar beneden flitste, passeerden we een brandweer- en politiewagen met zwaailichten, die bij een elektriciteitspaal in een bosje bezig waren. De bliksem was er ingeslagen en er was een flink brandje ontstaan. Wat een spanning en sensatie op de vroege morgen.
De gevangenis ging pas om acht uur open, dus we konden een half uurtje in de rij. Daarvoor is

Een plaatje van de ingang…duidelijk niet toen wij er waren, want toen was het niet zo zonnig…maar foto’s maken mag niet
aan het begin van het terrein een speciale lus waar je met je auto in de rij kunt gaan staan. We waren nummer acht, dus er waren mensen nog eerder onderweg gegaan. Na een controle van auto en paspoort, konden we doorrijden naar de receptie alwaar een neiuwe rij begon voor de detectiepoortjes. Waar je twee keer door moet…jawel twee keer door hetzelfde poortje. En dat geldt voor iedereen. Rare jongens die Texanen.
Wanneer je geen familie ben, heb je in principe altijd een bezoek achter glas. Maar anderhalf jaar eerder was het me met behulp van een hoop engelenhulp en visualiseren gelukt tegen alle verwachtingen in een ‘contact’ visit te krijgen voor 4 uur op de twee dagen van het weekend. Dat wilde we nu natuurlijk weer. Maar deze keer ging dat niet zo makkelijk. Het verzoek van Max was ‘zoekgeraakt’ en mijn brief ook. Dus dat werd vanaf twee weken voor de reis dagelijks bellen. Mijn normale Hollandse aanpak is niet zo zinvol. Je moet echt rekening houden met de hiërarchie. Dus het was zeer frustrerend en er was kans dat we in plaats van 2 keer 4 uur aan een picknick tafel zouden eindigen op 2 keer 2 uur achter glas. De vorige keer had Max een hearing gehad en daar was besloten dat hij voor goed gedrag deze bijzondere uitzondering kreeg. Maar deze keer was hij niet gezien. Hij dacht dan ook dat hij achter glas zou zitten. Maar de dag voor bezoek was ik in het twaalfde telefoongesprek toch door de bureaucratische stroop heen gewaad en had ik opeens een ja gekregen.

Een van de kunstwerken die Max jaren geleden maakte. Het beeldt goed uit hoe dromen vervagen en de tijd doortikt als je vastzit.
Je had zijn gezicht moeten zien toen hij de visitation room inkwam. Ik geloof dat hij en Niels het samen over mijn Witchy Ways (hekserige maniertjes) hadden. Ha! Maar het mooie was dat we in een latere discussie over parole het voorbeeld goed konden gebruiken. Max was al zo vaak afgewezen dat hij het nut er niet meer van in zag al die moeite te doen en steeds weer hoop te koesteren om vervolgens in een depressie te storten na iedere afwijzing. Ik heb hem toen uitgelegd dat als ik na drie keer bellen had opgegeven, we dat contactbezoek niet hadden gehad. Er waren er twaalf nodig, dus hij kon minimaal twaalf keer een poging doen. Zo mooi, ik zag echt een lichtje bij hem opgaan.
Ik begon het schrijven met gevangenen ooit als een soort vrijwilligerswerk in antwoord op de discussie die destijds in Nederland gaande was over de herinvoering van de doodstraf. Het begon dus als een humanitair stukje praktisch Lichtwerk. Ik deed dat via de organisatie Inside-Outside. Ik begon met schrijven met een gevange op death row, die ondertussen is geexecuteerd. Een verhaal op zich. Max zit levenslang en ik moest er even over nadenken of ik dat ook wilde. Maar ook levenslang zitten zonder echte hulp en gerichtheid op rehabilitatie is ook onmenselijk. Waar het begon vanuit een zeker idealisme, is Max een echte zielsvriend geworden na dik 18 jaar schrijven.
In Eenheidsbewustzijn schreef ik er het volgende over:
Zo’n reis brengt je meteen in een heel ander stukje Amerika, eentje die wij altijd ervaren als een van grote tegenstellingen. Het landschap is groen, maar het is er zinderend heet. De mensen zijn vriendelijk, behulpzaam en zeer geïnteresseerd aan de ene kant, maar aan de andere kant is er binnen het rechtssysteem en gevangeniswezen vooroordeel, willekeur, ernstige pesterij, machtsmisbruik en racisme merkbaar. Het bracht me in een heel andere energie dan die van het voorbereidende Lichtwerk dat ik voorafgaand aan de reis had gedaan in voorbereiding op onze tijd die nog zou komen in Sedona.
Ik had het liefst bij een boom aan de ingang van het gevangenisterrein een kristal met een Zaadje van Licht achtergelaten, maar aangezien alles daar als verdacht wordt gezien, heb ik dat maar gelaten. Ook het sturen van Licht, en zelfs het gebruiken van de Grote Aanroeping, ging bijzonder moeilijk. Het was alsof het tegen de gevangenishekken en -muren afketste.
Ik besloot het Lichtwerk maar even te laten voor het was en me te focussen op het contact met Max zelf. Je zou kunnen zeggen dat dat op zichzelf ook gezien kan worden als Lichtwerk. Op zo’n moment breng je van mens tot mens Licht in de duisternis. (…)
Als er een plaats is waar universele liefde en Eenheidsbewustzijn ver te zoeken zijn, dan is het een Amerikaanse gevangenis. En juist daar is het extra hard nodig. Want wat een mens ook gedaan heeft en hoe ver hij ook van zijn eigen Ziel is geraakt, uiteindelijk zijn we allemaal op zoek naar liefde en verbondenheid. Sommige Zielen raken dit gegeven uit het oog en vervangen de behoefte aan liefde, connectie en Eenheid tot de behoefte te overmeesteren en macht. Als mijn vriendschap met Max me iets heeft geleerd dan is het dat juist een Ziel die zo de weg kwijt is geraakt, immens kan groeien en iets heel bijzonders kan brengen, wanneer deze de weg naar de eigen Ziel en verbondenheid met anderen terugvindt.
Wil jij ook een gevangene ondersteunen?

Fotos maken gebeurt niet zo vaak tijdens het bezoek. In 2019 hadden we dat betreft pech. Deze is dan ook uit 2017.
- Neem contact op met Inside-outside. Zij bemiddelen tussen pen pals inside (in de gevangenis) en outside (in de vrije wereld).
- Brand een kaarsje voor de gevangenen in Amerika (maar ook bijvoorbeeld Zuid-Amerika) Juist in tijden van Covid zijn de situaties in de gevangenissen nog onmenselijker dan voorheen of stuurt er Licht heen.
Meer lezen over mijn reis?
Al mijn spirituele reiservaringen in Amerika lees je in Eenheidsbewustzijn en die van anderhalf jaar eerder in Lemurisch Lichtwerk. Zo kun je vanuit je veilige huiskamer in intelligente lockdown af naar prachtige plekken, zoals de vortexen in Sedona, de drakenenergie in Utah, de sequoia’s en dolfijnen van Californie en niet te vergeten Mount Shasta.

Eerder deze maand schreef ik al over de 444 poort van 4 april 2020. Deze is nog eens gevolgd door een tweede 444 poort op 13 april 2020 en vandaag is de laatste in het drieluik van 444 poorten deze maand: 22-4-2020. Als je van numerologie houd (en dat doe doe ik) dan is dat een prachtige datum. 444 bevat numerologisch een zeer hoge frequentie, eentje die gepaard kan gaan met doorbraken, manifestatie en wonderen.

voor een gevoel van vertrouwen, eenheid, liefde, Licht in jezelf. Start vervolgens vanuit die Zijnstoestand de meditatie op. Het helen van de wereld begint bij het helen van onszelf want uiteindelijk zijn wij Een met de wereld.
Wie mij langer volgt, die weet dat ik Lichtwerk graag zie als een meersporen beleid. We kunnen Licht sturen naar Moeder Aarde en naar de natuur, en tegelijkertijd kunnen we in de dagelijkse realiteit doen wat we kunnen om bij te dragen aan haar heling.
verbinden met hun helende en krachtige energie. Ik was best verbaasd over dat verzoek. Ik werkte met engelen en niet draken en kende ook helemaal niemand die dat wel deed. Moest ik daar echt een orakel over maken? Maar wanneer de Lichtwezens me vragen met ze samen te werken en ik de roep in mijn hart voel, dan volg ik dat. Zo gaf ik het Drakenorakel voor het eerst uit in 2012 en ondertussen is er een tweede druk uit.
dat heel gemakkelijk. Zo gaf ik een klant de tip om een draak om hulp te vragen bij een probleem in haar woonomgeving. Ze vond het een beetje vreemd, maar volgde mijn advies en er kwam een groede aardedraak die ondertussen een geliefde spirituele gids voor haar is geworden.



met Moeder Aarde om te gaan. Dan gaan we beseffen dat we deel zijn, een radertje in het geheel. Willen we een gezonde en liefdevolle Aarde dan moeten we zorgen dat we zelf gezond en liefdevol zijn en zorgdragen voor de wereld waarin en waarop wij leven en waarvan wij deel uitmaken.
klimaatverandering-hoe-zit-het-nou-precies
Toen er in 2009 een gouden draak als spirituele gids in mijn meditaties en leven verscheen, was ik op zijn zachts gezegd verbaasd. Toen hij me vroeg een 
Een leuk detail was dat er overal in Rock Shops septarie te koop was. Septarie staat ook wel bekend als dragon stone. Ik verkoop op dit moment weer prachtige
Vaste volgers weten dat ik een lange reis maak door Amerika. Na een mooi bezoek bij mijn penvriend in Texas, zijn we naar Arizona gevlogen. De reis begon daar bij Sedona, een krachtplaats vol vortexen. We hebben veel nationale parken aangedaan en op veel plekken heb ik via de Lemurische kristallen Zaadjes van Licht geplant.
Ik besloot dus op zoek te gaan naar de sequoia waar ik tijdens de vorige reis als eerste een bol van Licht aan had gegeven. Ik voelde me gezegend dat ik bij deze boom terug mocht keren. En dat binnen maar anderhalf jaar. Het voelde als het weerzien met een goede vriend.
Zodra ik deze keer tegen de sequoia aan ging zitten, stak er een heerlijk briesje op die met mijn haar begon te spelen. Ik voelde een diepe kalmte en vrede op me neerdalen. Ik sloot mijn ogen en nam stromen van Licht waar, die als het ware door de boom heenliepen. Ik voelde een warm welkom bij het weerzien met deze boom.
genomen. Niet alleen schreef ik over de kracht van bomen en het belang van respect en liefde voor de bomen, ook was ik binnen mijn eigen gemeente met enkele andere vrouwen voor het belang van bomen opgekomen, toen er steeds meer geklapt werden. Hoewel ik helemaal niet van politiek hou en liefst niet op de barricades ga staan, kon ik niet anders dan schrijven over de bomen. Ik deed dat via een online petitie met bijbehorende blog updates, maar de andere bomenliefhebsters en ik startte ook het ‘Tree Talk’ project, waarbij we plaatselijke bomen die op de kaplijst stonden, teksten omhingen die voorbijgangers erop wezen dat deze bomen graag gered wilden worden en wat zij allemaal voor ons doen. Alle teksten hadden een positieve en aansprekende toon. Dat hebben we geweten, want al snel wilde plaatselijke kranten en TV met ons praten over de bomen.
mijn boek 


