Maandelijks archief: mei 2020

Lichtwerk en drakenenergie bij Monument Valley

Monument Valley maakt deel uit van het Monument Valley Navajo Tribal Park van de Navajo-indianen. Deze vallei is ook op het Colorado Plateau gelegen. Het ligt op een hoogte van zo’n 1700 meter boven zeeniveau, wat je totaal niet zou denken als je op die vlakte staat. Het bestaat uit zandsteen en siltsteen en heeft zijn karakteristieke rode kleur te danken aan het in de bodem aanwezige ijzeroxide. Door erosie van de bodem hebben zich zandsteenformaties gevormd die tussen de 100 en 300 meter hoog zijn. Ze doen denken aan de rode rotsen van Sedona, al is hun kleur minder helder en voelt de energie er heel anders. Ze dragen verschillende namen, zoals Totem Pole en Three Sisters.

Op weg ernaartoe voelde ik me ronduit belabberd en nogal misselijk. Ik dacht dat het misschien een gevolg was van het reizen en het feit dat ik me lichamelijk veel meer inspande dan thuis, iets wat niet ondenkbaar is bij mijn lichamelijke gesteldheid. Toch was het wel heel onverwacht. Later zou blijken dat ik juist afgestemd was op het thuisfront.

Onze camping bevond zich tussen twee grote heuvels van rood gesteente. Er was een paadje naar een boog of poort van natuurlijk steen. Ik besloot daar te gaan mediteren om te gronden en mijn balans te hervinden. Voor de poort van rode steen lag een enorme rots die me deed denken aan een drakenkop. Ik had onderweg naar Monument Valley in het landschap steeds drakenhoofden in het gesteente gezien.

Ik besloot af te stemmen en pakte mijn Diamantina Laser Wand en zakje met Lemurische zaadkristalletjes erbij. Al snel voelde ik de energie van de Council of One om me heen. Zoals gewoonlijk spraken ze in het Engels en begonnen ze met ‘Dear One’ wat doorgaans niet zo mooi vertaald wordt met ‘geliefde’, maar wij zeggen nu eenmaal niet ‘lieve ene’. Ondanks de beperkingen van een vertaling, was dit hun boodschap:

Geliefde,

Voel de vibratie van de Aarde onder je. Adem de heilige wind in en laat het je zorgen wegdragen en nieuwe inzichten brengen.

Terwijl de zon ondergaat, vragen we je naar binnen te keren. Adem de pulserende kracht van Moeder Aarde in. Laat het je balanceren en stabiliseren.

Dit is het Land van de Oudsten (Ancients). De oude wijsheid van Lemurië is in de rotsen verborgen. Met de cataclysmen verschoof, schudde en kalibreerde de Aarde. Maar in de bogen, monumenten en vortexen in het landschap zijn Codes van Licht opgeslagen, een beetje zoals ze dat ook zijn in de Lemurische kristallen. Ze dragen de wijsheid van vergane tijden, de herinnering aan de Wet van Eén.

We nodigen je uit om een Zaad onder de poort te plaatsen, zodat het waarlijk een Poort van Licht kan worden.

Je hebt de energie van een draak gevoeld die hier inderdaad een poortwachter is. In dit deel van de wereld zijn er nog niet zo veel mensen die een connectie voelen met de draken, zoals dat wel het geval is in delen van Europa en van oudsher ook in Azië. Maar de draken keren terug. Wees dus niet bang ze te wekken.

De draken slapen overigens niet zelf als zodanig. Wanneer we spreken over het wekken van de draken, heeft dit alles te maken met het feit dat ze door de meeste mensen niet worden gezien en erkend. Zoals je toen je zeven jaar geleden het drakenorakel uitgaf in Nederland, geen mensen kende die con- tact hadden met draken en met hun energie werkten, en dat nu wel degelijk het geval is, zo mag het drakenbewustzijn hier nu worden gegrond en worden geholpen om te ontwaken.

Je weet dat er in Amerika mensen zijn die met ze werken, zoals je collega Brian17 met de draak Trindletothton. Maar dit is nog een relatief kleine groep. Het gaat dus niet zozeer om het wakker maken van de draken zelf, maar om het doen ontwaken van het bewustzijn van de mensen, zodat zij de draken kunnen omarmen als de gidsen van Licht die zij zijn.

We hebben je de afgelopen dagen drakentekens gestuurd in de vorm van rotsformaties, zodat je zou weten wat je mocht doen. Nodig ze alsjeblieft met je vrije wil uit terwijl je hier op deze vlakte bent.

Wij zijn de Council of One.

Het beeld dat ik bij deze boodschap kreeg, was van draken die in een relatieve rust afwachten tot mensen eindelijk zover zijn om weer met hen samen te gaan werken op de spirituele vlakken van bewustzijn. Sommige mensen geven aan dat ze draken helpen ontwaken, maar het is in het algemeen eerder andersom; de draken wachten tot jij zover bent om met ze te werken. Dan kan de sluimerende band die er wellicht op zielsniveau al was tussen jou en de draken gewekt worden. Dit kan een beeld geven van een draak die ontwaakt, maar ik krijg er een beetje een gevoel bij van ‘hè hè, kunnen we nu aan de slag?’.

Na dit mooie inzicht over de draken, was het tijd om het kristal onder de poort van gesteente te plaatsen. Ik mocht daarbij met mijn Diamantina Laser Wand drie keer een cirkel maken die de vorm van de poort volgde. Ik focuste daarbij krachtig op de intentie dat deze poort van gesteente een Poort van Licht mocht worden die alleen gidsen van honderd procent Licht door zouden laten en dat deze mocht bijdragen aan het brengen van 5D-wijsheid naar de mensen. Ik verwelkomde daarbij de 5D (en nog hoger dimensionale) draken om deze hogere vibratie naar de Aarde te brengen. Ik vroeg of de poort de 5D-energie en hogere vibrationele energie verder op Aarde mocht helpen te verankeren. Op dat moment stak er opeens een wind op die in de rondte leek te bewegen. Ik hoorde het hoogvibrationele geluid dat ik associeer met de engelen en andere Lichtwezens en ik wist dat het werk in gang was gezet.

Het leuke van dit terugblikken is dat net zoals vorig jaar de draken zich lieten voelen, dat deze week ook heel sterk zo is. Voor mijn verjaardag kreeg ik een prachtig klein draakje uit Avebury gemaakt van sarsen. Dit gesteente is ook gebruikt voor het maken van de Avebury steencirkel en een deel van die van Stonehenge.

Ik nam het deze week mee naar het bos, waar ik er heerlijk mee tegen een boom heb gemediteerd. Voor mij zijn draken skulls meer dan gebeeldhouwde steensoorten. Je kunt ze zien als hologrammen van energie en ze kunnen je verbinden met een drakengids. De drakengids die zich bij deze skull liet zien was gelinkt aan Avebury en heeft als taak om te zorgen voor Moeder Aarde en ons te leren over onze verbondenheid met Moeder Aarde. In die zin ligt haar taak sterk in het verlengde van mijn werk met de Coucil of One en de energie uit Sedona. Ze wees me er echter op dat mijn lijf ook een deel van de heiligheid van Moeder Aarde is en ze kan helpen om ook beter voor mijn lijf te zorgen.

Het leuke is dat er op dezelfde dag nog twee drakenskulls uit de webshop werden besteld, wat alweer een tijdje geleden was. Ik vind dat soort synchroniciteiten zo leuk. Er komen deze maand (als de post meewerkt) weer nieuwe aan. Ondertussen zijn er ook weer nieuwe drakensieraden en zelfs drakenwierook in de webshop. Je bent altijd van harte welkom er een kijkje te nemen.

Ik wens je een mooi pinksterweekend, vol Licht en wellicht een vleugje drakenmagie!

Liefs en Licht,

Cathelijne

PS wil jij leren werken met de energie van draken, drakenskulls, essences en kaarten? Doe dan de online cursus>>>

PS lees meer over de Council of One in Eenheidsbewustzijn.

Lichtwerk bij de Grand Canyon

Time flies when you are having fun. En ook als je aan het werk bent trouwens. Al is dat in mijn geval werk dat heel veel vreugde geeft en dat is dus een beetje hetzelfde. Hoe het ook zij, ik nam jullie mee terug in de tijd naar de reis door Amerika vorig jaar. Als een stukje energetisch reizen ten tijde van de intelligente lock-down. Dat brengt vreugde en als iets de trilling verhoogt, dan is het wel vreugde.

Goed, waar waren we gebleven? Dat was de laatste dag in Sedona op mijn verjaardag. Van daaruit reisen we naar de Grand, een reis vol afwisselende landschappen. Het bijzondere is dat je je daar op grote hoogte bevindt, maar het eigenlijk niet merkt omdat er geen bergen zijn. Je bevindt je op een plateau. Daarin ligt de enorme kloof. We bekeken hem op de beste manier dat je dat maar kunt doen (visueel weliswaar, niet wat betreft de carbon footprint): per helicopter. Hubby was in de zevende hemel en ik heb even stevig Aartsengel Michael aangeroepen en hartcoherentie beoefent, tot mijn hartslag weer op normaal niveau was. Maar wat een schitterend uitzicht!

We bezochten het nationale park ook per bus en hoewel ik mijn Lichtwerk kristalletjes bij me had, werd ik nergens geroepen tot Lichtwerk. Ik had van tevoren bedacht op iedere krachtplek in de natuur een geactiveerd Lemurisch kristalletje achter te laten, maar de kunst bij Lichtwerk is niet dat je vanuit je ego iets bedenkt, maar dat je je laat leiden tot wat nodig is. Ik had het idee van een kristalletje achterlaten al losgelaten tot we de dag erna de Grand Canyon weer uitreden.

Die dag reden we via de zuidelijke rand het park weer uit richting Lake Powell, waar we de welbekende, oranje geschakeerde Antelope Canyon zouden bezoeken. Voor vertrek nodigde ik mijn spirituele gidsenteam uit me te leiden. Net voor we de Grand Canyon uitreden voelde ik een duidelijke impuls om te stoppen. Hier mocht toch nog een kristalletje met een Zaadje van Licht worden achtergelaten. 

Lichtwerk bij de Grand Canyon

Ik liep naar het uitkijkpunt waar een rotsformatie was die de ‘Duck’ werd genoemd, omdat deze wel wat van een eend weg heeft. Daar mocht het kristalletje in de buurt worden achtergelaten. Onderweg naar het uitzichtpunt zag ik een zandsteen die glinsterde in de zon. Het deed me denken aan Rahelio, volgens wie deze glinsterende kristalsprankels een teken zijn van verhoogde energie in een gebied. Het was een mooie bevestiging dat het een goede plek voor Lichtwerk was.

Uiteindelijk werd ik naar een boom met dikke, kronkelende takken geleid. Tegen de wortels zag ik een hartvormig steentje liggen, waar ik het kristal mooi onder kon begraven. Voor mijn geestesoog zag ik vanuit het Zaadje van Licht spiralen van Licht uit de boom schieten. Uit de takken kwamen Lichtspiralen voort die als het ware de lucht en canyon inschoten. Ook ging er een spiraal van Licht vanuit de stam diep de Aarde in.

Toen we daarna verder reden, voelde ik de spiraalenergie in mijn handen draaien. Het voelde als een (her)activatie van de energiecentra in mijn handen, zoals ik die ook ken van reiki inwijdingen. Ik zag voor me hoe ik na thuiskomst de spiraalenergie in mijn keramiek mocht verwerken en hoe ik de energie van Moeder Aarde makkelijker zou kunnen verwerken in beelden van rode klei. Ik hou van de creatieve inspiraties die uit dit soort Lichtwerk voortkomen. Het maakt dat ik meestal vol nieuwe ideeën van een reis terugkom.

Het zou in dit geval niet alleen gaan leiden tot een spiraalgodinnenbeeld, maar ook tot het aanleggen van een spiraalkruidentuin in mijn tuin, wat een echte vortexplek is geworden. Je leest daar meer over in Eenheidsbewustzijn.

Antylope Canyon zou een van de plekken worden waar ik geen kristalletje achterliet. Ik liet het komen zoals het ging. Vanuit Antylope Canyon vervolgde de reis naar Monument Valley. Wat een machtige plek, doortrokken van de diepe wijsheid van de Navajo’s. Maar ook een plek waar we aan het begin stonden van een onvoorziene uitdaging tijdens onze reis en een erop volgend groot verlies.

Morgen vertel ik je meer over dat deel van onze reis, ook al lopen we een dagje uit de pas met vorig jaar!

Liefs en Licht,

Cathelijne

P.S. De hele reis lezen en kennismaken met de Council of One en lessen van Eenheidsbewustzijn? Bestel dan het gelijknamige boek.

P.P.S. Ook behoefte om Lichtwerk te doen met Lemurische kristalletjes met Zaden van Licht? Ik heb er gisteren 22 afgestemd in het bos en omdat ik vannacht droomde over hoe hard de bomen Licht nodig hebben en een herstel van de totale populatie op Aarde, zijn ze deze maand maar 7,77 in plaats van 14,44. Zolang de voorraad strekt. Ik wens je mooi Lichtwerk!

Lichtwerk bij Red Rock Crossing in Sedona

Vandaag ben ik jarig 🙂 en een jaar geleden werd ik op mijn verjaardag wakker in Sedona. Wat een feest! Het was heel bijzonder daar op mijn verjaardag wakker te worden. Eindelijk was het zonnetje gaan schijnen en waren er de blauwe lucht en warmte die je zou verwachten bij Sedona. Het was meteen ook hartstikke druk bij al de vortexen en we konden in eerste instantie nergens parkeren met de camper. Meteen werd ons duidelijk waarom het slechte weer een zegen was geweest. Als alle dagen zo zonnig zouden zijn geweest, dan was het bijzonder moeilijk geweest met de camper zo veel verschillende vortexen aan te doen.

Maar uiteindelijk vonden we een mooi betaald plekje bij Red Rock crossing, dat uitkijkt Cathedral Rock, een van de vortexen. Dit is een vortex die uitzicht biedt op Cathedral Rock. Deze rijst met zijn torenspitsachtige rotsen boven de stromende Oak Creek uit. Het is de enige van de vier vortexen die aan een kloof met stromend water ligt. In de rotsen ervan kun je meerdere gezichten zien. Volgens Ilchi Lee noemde de Indianen Cathedral Rock de Zonnegod. Het is een passende naam voor een rots die met name tijdens de zonsopkomst en -ondergang schitterend oplicht. Ilchi noemt de energie echter heel mild. Je kunt het geleidelijk en zachtjes in je opnemen. De energie stroomt niet krachtig uitwaarts, maar sijpelt zachtjes naar binnen en brengt kalmte en zachtheid. Het is volgens hem een plek van comfort, waar je je op je gemak gesteld kunt voelen. Het is een plek die je kracht geeft.

Ik vond het een heel bijzondere plek waar je langs Oak Creek kon lopen en door het snel stromende water heen kon waden. Hoewel ik alle krachtplekken bij Sedona prachtig vond, was deze plek er eentje die echt bij me paste. Ik hou nu eenmaal erg van water.

Red Rock Crossing

Volgens The Sedona Vortex Guidebook zou de enige magnetische vortex in Sedona te vinden zijn bij Red Rock Crossing. Het magnetisme van deze plek wordt bepaald door Oak Creek. Magnetische plaatsen helpen je in je herinneringen te treden, zelfs die van vorige levens. Het kan een plek zijn voor het programmeren van positieve gedachten, astraal reizen en reinigende ceremonieën. Het is dus een plek die buitenzintuiglijke ervaringen kan versterken. Ook kan iemand er opgebouwde spanning uit het lichaam en de geest los leren laten. Zulke vortexen zijn bij uitstek geschikt om contact te maken met de ongeziene rijken, zoals die van de engelen, natuurwezens en spirituele wezens. Volgens Albion wordt deze plek bewaakt door twee gigantische aartsengelen, die de toegang tot de innerlijke heiligheid ervan beschermen.

Elfenstapels

We maakten eerst een wandeling door het grasland naar de rivier- oever toe. Daar liepen we een tijdje parallel aan het water door de bosjes. Overal lagen door mensen gestapelde keien en steentjes. Sommige mensen doen dit puur voor hun plezier, een beetje zoals het maken van een zandkasteel. Anderen leggen er bewust een intentie in. Ze worden ook wel ‘Fairy Stacks’ genoemd, ofwel: ‘elfenstapels’. Na een lunch aan de waterkant, maakten wij onze eigen elfenstapel. Op een groepje van drie keien maakten we de rest van onze toren, omgeven door een hart van stenen op de grond. Ik vond ook nog een hartvormig steentje dat ik voor onze stapel legde. De intentie was om meer en meer vanuit vreugde en liefde te leven.

Lichtwerk bij Red Rock Crossing

Na het maken van onze elfenstapel, liepen we door de bosjes naar Oak Creek. Het stroomde krachtig over de rode rotsplateaus. Je kon hierop lopen als je voorzichtig door het snelstromende water waadde. Dit leidde naar een iets hoger gelegen deel van het pla- teau, een langgerekt eiland in de kreek. Een mooier plekje om te mediteren was er niet. Hoewel het druk was, besloot ik toch op het voorste puntje te gaan zitten met mijn Diamantina Laser Wand en met een Lemurisch kristalletje met een Zaadje van Licht.

Ik riep Moeder Aarde, de beschermers van Cathedral Rock, mijn spirituele gidsen team en de Council of One aan. Ik vertelde hen dat ik een Zaad van Licht kwam brengen naar deze belichaming van de liefde van Moeder Aarde, die hier zo goed voelbaar was. Ik vroeg of het mocht worden ontvangen en opende me voor hun zegeningen en wijsheid.

Ik voelde een helder ‘ja’ op mijn vraag of ik het kristal mocht plaatsen. Elke keer als ik mijn intentie in gedachten uitsprak, begon de wind sterk te waaien. Ik plaatste het kristalletje onder het stromende water in een kier tussen de rotsplaten. Mijn innerlijke oog liet me zien hoe de hele kreek oplichtte en een stroom van puur Licht werd. Het was als een snelweg van snelstromend Licht die ieder die deze mooie plek bezocht kon helpen zich te verbinden met het water en de liefde van de Moeder en voor de Moeder.

Zoals ik thuis tijdens mijn eerste meditaties met de Sedona Sandstone* had gemerkt, kwamen er verder geen woorden of leringen, maar een Zijn. Ik werd uitgenodigd om de energie en schoonheid van de plek in te ademen en er helemaal bij aanwezig te zijn. Ook nu voelde het weer als een opgeladen worden, een verhoging van mijn trilling en zeer zeker ook van mijn vreugdequotiënt!

Laat je inspireren en verhoog je trilling

Ik hoop dat het lezen jouw vreugdequotient ook weer heeft verhoogt en daarmee je trilling. Meer behoefte aan het verhogen van je trilling? Kijk dan eens naar alle online workshops en cursussen op mijn nieuwe cursussite

Vandaag krijg je er 24% korting op ALLES…omdat het mijn verjaardag is:-) De kortingscode is VIERHETLEVEN24

*Je leest hier meer over en ook over mijn andere ervaringen in Sedona in mijn boek Eenheidsbewustzijn

Een Sjamanistische droomreis in Sedona

Deze dagen veel meer blogs dan je van me gewend bent…maar met het terugblikken en reizen in de tijd, zijn we nog steeds in … Sedona. Vorig jaar gingen we daar vandaag op stap met een Sjamaan. Ik had ervoor al Lichtwerk gedaan in een van de andere vortexplekken van Sedona: Boynton Canyon. Ben je er nieuwsgierig naar, dan kun je daarover meer lezen in Eenheidsbewustzijn.

Na de fijne en meditatieve ervaring bij Boynton Canyon begon de lucht stukje bij beetje open te breken. De zon ging steeds meer schijnen, en dat kwam goed uit, want we hadden om half vijf een afspraak met Rahelio, een Sjamanistische gids. Hij zou ons, met nog een andere bezoeker, meenemen voor een mystieke toer naar een krachtplek met een medicijnwiel om daar samen met ons een ceremonie te houden en een droomreis te maken.

Mystic Tour met Rahelio

Rahelio helpt bezoekers graag om het heilige mysterie van het land van de rode rotsen van Sedona werkelijk te ervaren. Hij laat je daarbij de ontzagwekkende schoonheid van het mystieke landschap van Sedona zien en helpt je om op een heilige manier over de Aarde te lopen en je af te stemmen op de spirituele wijsheid van inheemse volken. Het is zijn missie om mensen de aanwezigheid van de Ouden in de rotsformaties te laten ervaren. Hij deelt daarbij de helende kracht van heilige liederen en trommels.

Zodra Rahelio ons van de camping had opgehaald, begon hij met het overdragen van zijn veelvoud aan kennis. Daarbij vertelde hij over het kristalenergiesysteem op Aarde, hetgeen ik altijd het kristallijne grid rond de Aarde noem. Het was een fijne bevestiging van mijn eigen werk.

Vortexen zijn onderdeel van dit raster, en volgens Rahelio zijn het centra van spiraalvormige energie. De vortex doet in die zin denken aan de beweging van ons Melkwegstelsel. Misschien ken je de prachtige foto’s van de Hubbletelescoop wel, waarop dit goed zichtbaar is. Dit draaiende wiel van sterren is een van de miljarden sterrenstelsels die allemaal door de ruimte draaien. Ook hier geldt: ‘zo boven, zo beneden’. De macrokosmos wordt weer- spiegeld in de microkosmos. Rahelio legt dit op zijn site zo uit:

‘Ons zonnestelsel is een spiraalvormige draaikolk waarbij de planeten rond onze zon draaien. Onze Aarde en maan bewegen spiraalsgewijs door de ruimte als een planetaire vortex die al het leven ondersteunt zoals we het kennen. Het atoom beweegt als een vortex ook spiraalsgewijs, als een miniatuur zonnestelsel. De vortex is een basiswet van schepping, alles beweegt erin. Wielen, binnen wielen, binnen wielen.’

De manier waarop Rahelio verschillende wijsheden en stromin-gen bij elkaar brengt, laat zien hoe hij een bruggenbouwer is. Ik hou hier zelf erg van. Ik ben van mening dat geloofsovertuigingen in de basis veelal teruggrijpen op dezelfde wijsheden. Door te kijken naar de overlap en elkaar hierin te ontmoeten, kan er een einde komen aan godsdienstwaanzin, onbegrip en onderlinge haat tussen mensen, geloven en bevolkingsgroepen.

Het heilige land van Sedona

We hadden ondertussen de auto verlaten en maakten een stevige wandeling in de buurt van Schnebly Hill, een van de secundaire vortexplaatsen. Rahelio deelde zijn visie met ons over de vortexen en Moeder Aarde, terwijl we door het landschap trokken. We weken van de gebaande paden af en konden daardoor in totale afzondering genieten van de schoonheid van de natuur met alle vergezichten. We wandelden en klauterden over de rode Aarde en over de plateaus van de welbekende rode rotsen van Sedona. Hier en daar zaten er kristallen in en ook lagen er losse steentjes die fonkelden en schitterden. Volgens Rahelio was dit een teken dat er vortex-energie in de buurt was.

De mannen hadden er een stevig tempo in en ik liep er lichtelijk hijgend achteraan, elke keer een zucht van opluchting slakend als Rahelio stilhield om nog meer van zijn kennis te delen. Uit ieder verhaal was zijn grote liefde voor het land te merken, een land dat volgens hem erkend is als een heilig land; als een plaats van macht. Veel mensen maken pelgrimstochten naar deze en andere plaatsen van macht. Ze worden geraakt door een innerlijk weten dat deze ontmoeting ís wat ze nodig hebben om hen te helpen op hun pad van ontwaken en genezing. Zo voelde onze reis met Rahelio ook. Het sloot in veel opzichten haarfijn aan bij de leringen die ik vooraf al had mogen ontvangen van de Council of One.

Hij deelde over allerlei onderwerpen, van de heiligheid van Moeder Aarde tot de geschiedenis van Atlantis, Lemurie, de binnenaarde en hoe dit weer linkte aan Sedona. Je leest er nog veel meer over in mijn boek Eenheidsbewustzijn.

Na een bijzondere helende sessie, waarbij we op rode rotsplaten contact maakten met Moeder Aarde, leidde Rahelio ons op een innerlijke reis onder begeleiding van drum en ratels. Dit was een reis naar de droomtijd. Wanneer we slapen verzamelen we energie uit onze zielsverbinding met de Bron. Gewone mensen verbinden zich hier volgens het sjamanisme, en dus ook volgens Rahelio, onbewust mee tijdens de slaap. Als sjamaan en mysticus (en Lichtwerker) kunnen we dat bewust doen. Hij legde dat zo uit:

‘De droomtijd is onze verbinding met de Hogere Geest. De ener- gie van krachtplaatsen kan ons helpen om ons tot het heilige te wekken in onze droomtijd, en bewuste dromers te worden. Met deze dromen kunnen we het pad van ons hart bewandelen. Met deze dromen, met deze verbinding met ons hogere denken, kun- nen we moedig alle uitdagingen het hoofd bieden die ons pad kun- nen passeren. En als ontwaakte dromers kunnen we een pad van schoonheid bewandelen; een pad van het hart.’

We mochten tijdens de droomreis naar een grot reizen die gevuld was met Licht. Daar konden we onze totemgids ontmoeten en een geschenk ontvangen. Mijn totem had niets weg van totems die je vaak ziet bij het Sjamanistisch werken, zoals dat van de Native Americans, want er lag een kristallijne draak op me te wachten. Ik ontving zowel een kristal voor mijn Lichtwerk met de kristallen als een veer om voort te gaan met schrijven. Er was een mense- lijke gestalte aanwezig. Hij deed me denken aan een Atlantische priester. Hij had een blauw gewaad aan en een kristallen scepter in zijn hand. Het voelde heel bekend, als een herinnering aan een Atlantisch leven.

Na deze droomreis, volgde een sessie rond het medicijnwiel en we sloten onze bijzondere mystieke reis met hem af naast Airport Mesa, een van de andere vortexplekken van Sedona. Daar zagen we de zon ondergaan met het prachtige native American gezang van Rahelio.

Het was een diepgaande ervaring en met name zijn heling, waarbij over ons heen zong en trommelde, had me een diepe connectie met Moeder Aarde gebracht. Eentje die in de verdere reis nog meer verdiept zou worden.

Meer contact met Moeder Aarde?

Gelukkig hoef je niet helemaal naar Sedona om je contact met Moeder Aarde te verdiepen. Dat kan overal, in je tuin, in de natuur en…in je eigen Zijn, want jouw lichaam is een deel van Moeder Aarde. Je vindt helpende oefeningen in het boek.

Lichtwerk bij Bell Rock: de blije energie van een bijzondere vortex

Heb je weer zin om mee te genieten van onze reis van vorig jaar? Vandaag een jaar geleden bezochten we Bell Rock. Wat een blije energie!

Bell Rock

Bell Rock is een van de vier meest bekende vortexen in Sedona. In een eerdere blog kon je al lezen wat vortexen zijn. Bell Rock is een opvallende rotsformatie, die vlak langs de snelweg ligt en makkelijk toegankelijk is. De formatie ziet eruit als een goed gevormde bel en geeft het idee van energie die naar de Hemel rijst. Het is een heel bijzonder gevormde rotsformatie, waar je steeds andere details in opvallen. Zo zag ik allereerst in het middelste deel een tempelachtige vorm die me een Atlantische indruk gaf. Toen we langs de formatie reden, was er een apart stukje rots dat leek op een manfiguur die als een wachter Bell Rock beschermt.

Ilchi Lee geeft in zijn boek aan dat de vortex-energie hier makkelijk voelbaar is als ronddraaiende energie om je lichaam heen. Veel mensen zien er bewegende beelden die de toekomst zouden voorspellen. Deze vortex staat ook bekend om zijn helende ener- gie. Ilchi Lee werkt met Ki energie in Dahn Yoga. Een andere naam hiervoor is Chi energie. Volgens hem is Bell Rock een geweldige plek om met Ki energie te oefenen. Zoals er paden op ons lichaam zijn waar via de energie stroomt, zo is dit ook met de energie die in Bell Rock circuleert. Verschillende locaties op Bell Rock stralen hun eigen energie uit.

Een Baken Vortex

Volgens Albion is Bell Rock zowel een elektrische vortex als een ‘Beacon Vortex’. Bakenvortexen worden gezien als plekken op de Aarde waar energie vanuit de ruimte binnenkomt in het aura en lichaam van de Aarde. Het grappige is dat de onderste helft van Bell Rock me wel wat deed denken aan een ruimteschip. Het zou de planeet met andere planeten en sterrenstelsels verbinden. Dit soort plekken zenden en ontvangen energieën via wat Albion de ‘Hemelse leylijnen’ noemt. De binnenkomende Hemelse krachten versterken de planeet en dragen bij aan haar groei en transformatie. Albion legt bijvoorbeeld uit hoe de energie van de maan en Pluto via de Hemelse leylijnen binnenkomen in Bell Rock om vervolgens over de Aarde te worden verspreid via de aardse leylijnen. Wellicht niet vreemd dat juist bij Bell Rock veel ufowaar- nemingen zijn gerapporteerd. Overigens is volgens Albion ook Glastonbury Tor een bakenvortex.

Vanwege de natuurlijke, elektrische energie en de inkomende Hemelse krachten, wordt deze vortex gezien als een plek waar je je bewustzijn kunt verhogen en universele wijsheid kunt ontvangen, zoals bijvoorbeeld die van de archetypes.

Volgens de leringen van Albion is Bell Rock verbonden met Mount Shasta in Californië. Daar werd ik natuurlijk erg blij van. Het grappige is dat we rond Bell Rock alleen maar blije mensen zagen. Iedereen die ervan terugliep was open en vriendelijk. Dat viel echt op.

Ilchi Lee benadrukt dat wanneer je werkelijk een uitwisseling met Bell Rock wilt, je eerst je hart moeten openen en deze vortex moeten benaderen vanuit een pure staat van Zijn. De puurheid die hij bedoelt, is als een kinderlijk hunkeren om Bell Rock te voelen en er Eén mee te worden. Dit verlangen moet werkelijk vanuit je hart komen. Wanneer je dat verlangen hebt, kun je resoneren met de energie van Bell Rock en zal deze zijn spirituele poorten voor je openzetten. Je kunt dan zowel energie naar Bell Rock zenden als ervan ontvangen. Dankbaarheid voor de schoonheid van Moeder Aarde helpt bij het je werkelijk openstellen hiervoor.

Lichtwerk bij Bell Rock

Ik keek erg uit naar het kennismaken met de energie van deze bijzondere plek. We parkeerden de camper bij de parkeerplaats van Bell Rock en liepen over een dieprood slingerend pad richting de vortex. Omdat ik had gelezen dat deze vortex een krachtige, helende energie had, besloot ik als intentie voor het bezoek mijn eigen heling en vitaliteit neer te zetten. Niels richtte zijn intenties op geluk en vreugde. Die besloot ik er ook bij te nemen.

Het weer was ongewoon fris voor de tijd van het jaar, met grijze wolken en een flink windje. Maar hoe dichter we de grote rots naderden, hoe warmer ik diep vanbinnen werd. Ook voelde ik een bijna pijnlijk openbreken van mijn hart. Terwijl ik een bloeiende cactus bewonderde, kwam opeens de zon door. De bloem van de cactus was zachtgeel en de vorm ervan leek op een kruising tussen een roos en tulp. Toen het licht erop viel, leek het een bloem van Licht. Het voelde als een bevestiging dat er een Zaadje van Licht mocht worden achtergelaten bij Bell Rock.

We besloten een stukje tegen de rots op te klauteren. Heel hoog kwamen we niet, omdat de bulten erg stijl waren. Uiteindelijk besloot ik er heerlijk tegenaan te gaan staan. Zo lag ik als het ware bijna diagonaal tegen de rots aan. Ik voelde de sensatie van engelenvleugels op mijn rug. Het openbreken van mijn Hoger Hart was bijna oncomfortabel te noemen en ik heb er een tijdje doorheen geademd. Ik bracht mijn intentie voor heling weer in gedachten, terwijl ik de kracht en schoonheid van Bell Rock inademde.

Daarop ontving ik de innerlijke vraag of ik koos voor vreugde en Licht. Daarbij kwam ook de vraag of ik mezelf vreugde en heling gunde en oud karma wilde laten gaan, die me aan een cyclus van lijden had geketend. Normaal gesproken is er altijd een deel van mij dat terugschrikt voor deze vraag, alsof iets in mij nog steeds geketend is aan een zeker lijden. Vanuit Bell Rock kwam heel sterk de vraag of ik genoeg van mezelf hield om mezelf toe te staan dit los te laten. Ik kon niet anders dan daar een volmondig ‘ja’ op geven.

Daarna werd ik ‘opnieuw bedraad’. Mijn meridianen leken waar nodig te worden omgeleid om blokkades op te lossen. Het geheel werd gevuld met stromend Licht. Na een tijdje was het genoeg. Ik zag links van waar ik stond een draadachtige boom. Bomen die groeien in spiraalachtige vormen worden gezien als uitingen van de vortex-energie. Hoewel deze boom niet zozeer als spiraal was gevormd, had het een sterk uitwaaierende energie en onder de stam waren prachtige holtes om een kristalletje in achter te laten.

Niels, die de lastige weg ernaartoe zag, zei dat hij het wel voor me zou doen. Ik pakte blind een kristalletje uit mijn zakje en het bleek de grootste die ik meehad, met wat gouden kleur erin. Terwijl Niels bukte om het kristalletje een plekje te geven en in gedachte nog steeds zijn vreugdevolle intentie had, werd hij in zijn kont geprikt door een cactus! We zagen het allebei als een teken dat zijn intentie en die voor het kristal werden goedgekeurd. Humor is immers een belangrijk onderdeel van vreugde.

In een herinnering stappen om je trilling te verhogen

Als ik mijn ogen sluit ben ik er weer even en voel ik de energie en zie ik prachtige Licht weer voor me. Ik nodig je uit hetzelfde te doen. Als je even genoeg hebt van steeds dezelfde omgeving, dan is het jezelf helemaal terugbrengen naar een ander moment en een andere plek EN vooral het activeren van de gevoelens en sensaties alsof je er hier en nu bent, een geweldige manier om je vreugde te vergroten en dus ook je trilling te verhogen.

Meer lezen over mijn reis?

Deze tekst is grotendeels afkomstig uit mijn boek Eenheidsbewustzijn. Je kunt er nog veel meer in lezen over prachtig Lichtwerk in Amerika en ook Engeland. Hetzelfde geldt trouwens voor  Lemurisch Lichtwerk. Als je behoefte hebt om vanuit je veilige huiskamer in intelligente lockdown af te reizen naar prachtige plekken, zoals de vortexen in Sedona, de drakenenergie in Utah, de sequoia’s en dolfijnen van Californie en niet te vergeten Mount Shasta, dan zijn het inspirerende boeken om te lezen. Daarnaast zitten ze boordevol channelingen, oefeningen en meditaties.

Een reis naar Sedona: landschap vol vortexen

Het is weer tijd om terug te gaan in de tijd. Ga je mee op reis?

Vandaag is het een jaar geleden dat we naar Sedona afreisden! Na een paar intense en vreugdevolle dagen bij penvriend Max in Texas waren we van Dallas in Texas naar Phoenix in Arizona gevlogen. We overnachtten in Scotssdale en haalden daarna in Phoenix onze camper op. Daar begon de eerste uitdaging van de reis, want de camper had kuurtjes. Als je vooruitreed stond het stuur schuin. De verhuurder noemde het normale speling en had geen andere voorradig. Althans, dat werd uren later en dan mochten we heel veel geld bij betalen voor de extra schoonmaak. Dat waren we in het verleden niet gewend van Amerikaanse klantenservice. Het kan verkeren. Ik kreeg uiteindelijk de technische man aan de telefoon en liet me niet afpoeieren, want het voelde echt niet ok. We mochten de dag erna naar een garage in Sedona. Dan konden we in ieder geval onderweg.

Phoenix is een enorm uitgestrekte stad in een woestijnachtig landschap, in de verte omgeven door bergketens. Terwijl we de stad uit reden, zag ik rechts van de weg al een kleinere versie van de rode rotsformaties waar Sedona om bekend staat. Het leek me te roepen en voelde als een aanraking van Moeder Aarde, van hart tot hart.

Wanneer je naar Sedona rijdt, wordt het landschap steeds imposanter. Je wordt onthaald door grote rotsen en bergwanden met kleurschakeringen van beige tot dieprood. Het is er evengoed verrassend groen en er loopt een kreek doorheen: Oak Creek.

Net als Mount Shasta, waarover ik uitgebreid schreef in mijn boek Lemurisch Lichtwerk, is Sedona een krachtplek in Amerika. Deze wordt gekenmerkt door een landschap van dieprode rotsformaties en een grote hoeveelheid vortexen in het landschap. De Indianen noemden Sedona ‘het land waar de energie van Moeder Aarde, die eeuwig leven geeft, naar buiten komt’. Daarnaast geloofden zij dat de rode rotsen werden bewoond door ‘grootse Zielen en dat zij mensen die naar Sedona komen, helpen om te ontwaken en zo hun ware dromen en zielsverlangens te herkennen.

De eerste vortex die we zagen, terwijl we Sedona inreden, was Bell Rock. Wat een immense en mythische rots in het landschap! Het deed me aan de onderkant aan de ene kant aan eeuwenoude tempels denken, maar ook aan een soort ruimteschip. De energie was superkrachtig, zelfs vanuit de auto. We voelden allebei een zeker thuiskomen bij de energie. Met een beetje geluk vertel ik je over enkele dagen nog wat meer over mijn Lichtwerkervaringen bij Bell Rock. Maar voor nu is het misschien wel aardig eens uit te leggen wat vortexen eigenlijk zijn.

Ilchi Lee noemt het in The Call of Sedona, journey of the heart ‘krachtige energieplekken die zelfbewustzijn en verschillende helende ervaringen faciliteren’. De rode, ijzeren rotsen zouden deze energie genereren, evenals massieve kristallen onder hen.

De meest bekende vortexen van Sedona zijn Bell Rock, Airport Mesa, Cathedral Rock en Boynton Canyon, maar volgens Lee gaat het verder dan deze vier plekken en is Sedona op zichzelf een vortex.

In The Sedona Vortex Guidebook worden vortexen een stuk gedetailleerder omschreven en toegelicht door een spirituele gids die Albion heet. Vortexen zouden plekken op Aarde zijn waar de levenskracht van de planeet extra sterk is en tunnels van energie vormt. Deze plekken zouden ook door oude beschavingen zijn herkend. De vortexen kunnen volgens dit boek onderverdeeld worden in elektrisch, magnetisch en elektromagnetisch. Elk van deze energieën heeft zijn eigen unieke kracht en invloed op alle levensvormen op de planeet.

Dat niet iedereen het nodig vindt dit onderscheid te maken tussen magnetisch en elektrisch, wordt goed verwoord in het boekje What is a Vortex? door Dennis Andres. Hij ziet de Aarde als een levend wezen, net als jij en ik dat zijn. Zoals we de gezondheid van een mens kunnen meten in termen van diens levendigheid, zo kan dat ook bij de Aarde. Zijn definitie van een vortex is dan ook:

‘Een vortex is een plaats in de natuur waar de Aarde exceptioneel levend en gezond is. In een vortex wordt deze levendigheid en gezondheid van de Aarde gereflecteerd in een grote schoonheid die wordt gecreëerd door de elementen van land, licht, lucht en water.’

Je zou dan kunnen concluderen dat Sedona een vortexplaats is, simpelweg omdat het er zo adembenemend mooi is. Andres geeft aan dat die levendigheid en gezondheid, net als in een mens, gepaard gaat met meer energie. We konden het in ieder geval direct voelen terwijl we Sedona inreden en Bell Rock voor ons op zagen doemen. Ik vertel je komende dagen meer over deze bijzondere plek!

Meer lezen over mijn reis?

Al mijn spirituele reiservaringen in Amerika lees je in Eenheidsbewustzijn en die van anderhalf jaar eerder in Lemurisch Lichtwerk. Zo kun je vanuit je veilige huiskamer in intelligente lockdown af naar prachtige plekken, zoals de vortexen in Sedona, de drakenenergie in Utah, de sequoia’s en dolfijnen van Californie en niet te vergeten Mount Shasta.

Een reis naar Texas, Lichtwerk voor gevangenen

Gisteren beloofde ik je deze maand mee op reis te nemen…een jaartje terug in de tijd naar Amerika. Ik ga je meenemen naar prachtige plekjes in de natuur en bijzondere krachtplekken. Maar…we beginnen op een wat ongewone plek voor een reis: een gevangenis in Texas.

Een jaar geleden stapten we ‘s morgens vroeg in de auto vanaf het hotel naar de gevangenis. Wie mij kent, weet dat ik absoluut geen ochtendmens ben en om half achter bij een gevangenis voor de deur staan is dan ook nogal een uitdaging voor mij, maar gelukkig liep mijn biologische klok nog redelijk op Nederlandse tijd en dat maakte het een heel klein beetje beter.

Terwijl we naar buiten stapte bij het hotel was de lucht dreigend donker. Het regende en toch was het heel erg warm en benauwd. We zeiden tegen elkaar: ik kan me wel voorstellen dat je hier tornado’s hebt. We hadden even de ‘tornado warning’ gemist en gelukkig maar.

Ergens vond ik die regen wel grappig, want we hadden anderhalf jaar ervoor ook een bezoekje bezocht aan mijn pen pal Max en toen hadden we vrij koel weer meegebracht. Althans voor Texaanse begrippen. Ik kan helemaal niet tegen warmte en was blij met het ‘normale’ weer, maar Max zat in een dik shirt kou te lijden. Als hij zich niet zo bezorgd had gemaakt over of we veilig aan zouden komen, had hij er misschien om kunnen lachen dat het weer van dat rare weer was.

Terwijl we door de donkere dreigende lucht reden en de bliksem in de verte naar beneden flitste, passeerden we een brandweer- en politiewagen met zwaailichten, die bij een elektriciteitspaal in een bosje bezig waren. De bliksem was er ingeslagen en er was een flink brandje ontstaan. Wat een spanning en sensatie op de vroege morgen.

De gevangenis ging pas om acht uur open, dus we konden een half uurtje in de rij. Daarvoor is

Een plaatje van de ingang…duidelijk niet toen wij er waren, want toen was het niet zo zonnig…maar foto’s maken mag niet

aan het begin van het terrein een speciale lus waar je met je auto in de rij kunt gaan staan. We waren nummer acht, dus er waren mensen nog eerder onderweg gegaan. Na een controle van auto en paspoort, konden we doorrijden naar de receptie alwaar een neiuwe rij begon voor de detectiepoortjes. Waar je twee keer door moet…jawel twee keer door hetzelfde poortje. En dat geldt voor iedereen. Rare jongens die Texanen.

Wanneer je geen familie ben, heb je in principe altijd een bezoek achter glas. Maar anderhalf jaar eerder was het me met behulp van een hoop engelenhulp en visualiseren gelukt tegen alle verwachtingen in een ‘contact’ visit te krijgen voor 4 uur op de twee dagen van het weekend. Dat wilde we nu natuurlijk weer. Maar deze keer ging dat niet zo makkelijk. Het verzoek van Max was ‘zoekgeraakt’ en mijn brief ook. Dus dat werd vanaf twee weken voor de reis dagelijks bellen. Mijn normale Hollandse aanpak is niet zo zinvol. Je moet echt rekening houden met de hiërarchie. Dus het was zeer frustrerend en er was kans dat we in plaats van 2 keer 4 uur aan een picknick tafel zouden eindigen op 2 keer 2 uur achter glas. De vorige keer had Max een hearing gehad en daar was besloten dat hij voor goed gedrag deze bijzondere uitzondering kreeg. Maar deze keer was hij niet gezien. Hij dacht dan ook dat hij achter glas zou zitten. Maar de dag voor bezoek was ik in het twaalfde telefoongesprek toch door de bureaucratische stroop heen gewaad en had ik opeens een ja gekregen.

Een van de kunstwerken die Max jaren geleden maakte. Het beeldt goed uit hoe dromen vervagen en de tijd doortikt als je vastzit.

Je had zijn gezicht moeten zien toen hij de visitation room inkwam. Ik geloof dat hij en Niels het samen over mijn Witchy Ways (hekserige maniertjes) hadden. Ha! Maar het mooie was dat we in een latere discussie over parole het voorbeeld goed konden gebruiken. Max was al zo vaak afgewezen dat hij het nut er niet meer van in zag al die moeite te doen en steeds weer hoop te koesteren om vervolgens in een depressie te storten na iedere afwijzing. Ik heb hem toen uitgelegd dat als ik na drie keer bellen had opgegeven, we dat contactbezoek niet hadden gehad. Er waren er twaalf nodig, dus hij kon minimaal twaalf keer een poging doen. Zo mooi, ik zag echt een lichtje bij hem opgaan.

Ik begon het schrijven met gevangenen ooit als een soort vrijwilligerswerk in antwoord op de discussie die destijds in Nederland gaande was over de herinvoering van de doodstraf. Het begon dus als een humanitair stukje praktisch Lichtwerk. Ik deed dat via de organisatie Inside-Outside. Ik begon met schrijven met een gevange op death row, die ondertussen is geexecuteerd. Een verhaal op zich. Max zit levenslang en ik moest er even over nadenken of ik dat ook wilde. Maar ook levenslang zitten zonder echte hulp en gerichtheid op rehabilitatie is ook onmenselijk. Waar het begon vanuit een zeker idealisme, is Max een echte zielsvriend geworden na dik 18 jaar schrijven.

In Eenheidsbewustzijn schreef ik er het volgende over:

Zo’n reis brengt je meteen in een heel ander stukje Amerika, eentje die wij altijd ervaren als een van grote tegenstellingen. Het landschap is groen, maar het is er zinderend heet. De mensen zijn vriendelijk, behulpzaam en zeer geïnteresseerd aan de ene kant, maar aan de andere kant is er binnen het rechtssysteem en gevangeniswezen vooroordeel, willekeur, ernstige pesterij, machtsmisbruik en racisme merkbaar. Het bracht me in een heel andere energie dan die van het voorbereidende Lichtwerk dat ik voorafgaand aan de reis had gedaan in voorbereiding op onze tijd die nog zou komen in Sedona.

Ik had het liefst bij een boom aan de ingang van het gevangenisterrein een kristal met een Zaadje van Licht achtergelaten, maar aangezien alles daar als verdacht wordt gezien, heb ik dat maar gelaten. Ook het sturen van Licht, en zelfs het gebruiken van de Grote Aanroeping, ging bijzonder moeilijk. Het was alsof het tegen de gevangenishekken en -muren afketste.

Ik besloot het Lichtwerk maar even te laten voor het was en me te focussen op het contact met Max zelf. Je zou kunnen zeggen dat dat op zichzelf ook gezien kan worden als Lichtwerk. Op zo’n moment breng je van mens tot mens Licht in de duisternis. (…)

Als er een plaats is waar universele liefde en Eenheidsbewustzijn ver te zoeken zijn, dan is het een Amerikaanse gevangenis. En juist daar is het extra hard nodig. Want wat een mens ook gedaan heeft en hoe ver hij ook van zijn eigen Ziel is geraakt, uiteindelijk zijn we allemaal op zoek naar liefde en verbondenheid. Sommige Zielen raken dit gegeven uit het oog en vervangen de behoefte aan liefde, connectie en Eenheid tot de behoefte te overmeesteren en macht. Als mijn vriendschap met Max me iets heeft geleerd dan is het dat juist een Ziel die zo de weg kwijt is geraakt, immens kan groeien en iets heel bijzonders kan brengen, wanneer deze de weg naar de eigen Ziel en verbondenheid met anderen terugvindt.

Wil jij ook een gevangene ondersteunen?

Fotos maken gebeurt niet zo vaak tijdens het bezoek. In 2019 hadden we dat betreft pech. Deze is dan ook uit 2017.

  • Neem contact op met Inside-outside. Zij bemiddelen tussen pen pals inside (in de gevangenis) en outside (in de vrije wereld).
  • Brand een kaarsje voor de gevangenen in Amerika (maar ook bijvoorbeeld Zuid-Amerika) Juist in tijden van Covid zijn de situaties in de gevangenissen nog onmenselijker dan voorheen of stuurt er Licht heen.

Meer lezen over mijn reis?

Al mijn spirituele reiservaringen in Amerika lees je in Eenheidsbewustzijn en die van anderhalf jaar eerder in Lemurisch Lichtwerk. Zo kun je vanuit je veilige huiskamer in intelligente lockdown af naar prachtige plekken, zoals de vortexen in Sedona, de drakenenergie in Utah, de sequoia’s en dolfijnen van Californie en niet te vergeten Mount Shasta.